OPEN NAVIGATIE
SLUIT NAVIGATIE
NL / FR / EN



 
Frank Van Laecke, Steven Prengels, Alain Platel
 
E N   A V A N T ,   M A R C H E !
 
 
Voor En avant, marche! inspireert regisseursduo Frank Van Laecke en Alain Platel zich op de traditie van muziekverenigingen die al decennia lang deel uitmaken van het sociale en culturele leven. De muzikale leiding is in handen van componist Steven Prengels. Vier acteurs en zeven muzikanten krijgen op scène telkens het gezelschap van een plaatselijke harmonie of fanfare. 
 
Een micromaatschappij
Al decennia maken muziekverenigingen – fanfares, harmonies, blaaskorpsen – deel uit van het sociale, culturele en maatschappelijke leven. Dit inspireerde het Gentse museum Huis van Alijn in 2012 tot een gesmaakte tentoonstelling met foto’s en erfgoedmateriaal van vroeger en nu: En avant, marche!. In samenwerking met onder anderen fotograaf Stephan Vanfleteren kwam er ook een fotoboek, met daarin zowel nieuwe portretten van muzikanten en majorettes, als archiefbeelden in zwart-wit.
 
Onder diezelfde titel En avant, marche! laat regisseursduo Frank Van Laecke en Alain Platel zich laat inspireren door deze traditie. Voor Platel en Van Laecke is het de eerste samenwerking sinds Gardenia, de theaterproductie waarmee ze in 2010 veel succes oogstten in binnen- en buitenland, onder meer op het festival in Avignon en in Groot-Brittannië, waar de productie in 2012 werd genomineerd voor de prestigieuze Olivier Awards. Voor hun nieuwe voorstelling En avant, marche!benaderen Van Laecke en Platel het fenomeen van de muziekvereniging als een “minimaatschappij” op zich: een collectief van zeer uiteenlopende individuen dat probeert om één en dezelfde marsrichting aan te houden. Een afspraak die zo goed als mogelijk – soms, letterlijk, met vallen en opstaan – wordt nagekomen, en als dusdanig een metafoor voor onze samenleving als geheel.
 
Een breed muzikaal palet
En avant, marche! De titel roept een muzikaal universum op van binaire maatsoorten en gepunteerde ritmes, met parades in majeur en rouwstoeten in mineur. Wie recent tauberbach zag (regie Alain Platel, muzikale leiding Steven Prengels) weet dat het palet van Steven Prengels breder gaat dan dat, veel breder. Enkele maanden voor het begin van de repetities van En avant, marche! vertelt Prengels: ‘Er zal in de voorstelling misschien wel een mars te horen zijn, maar we willen vooral veel experimenteren: gedifferentieerde klankkleuren, soundscapes, gelaagde geluidsweergave, enzovoort. We willen een voorstelling maken waarin de handeling op scène zoveel mogelijk vanuit de muziek ontstaat. Daarbij beperken we ons niet tot het marsrepertoire. Alain Platel laat zich graag inspireren door het gekende klassieke repertoire, in dit project is dat vooral muziek uit de negentiende en twintigste eeuw. Gaande van Ludwig Van Beethoven, Giuseppe Verdi en Gustav Mahler tot de Brabançonne. Deze muziek bewerken we: soms voor koperblazers en slagwerk, soms voor louter samenzang… Voor de orkestratie wil ik, naast slagwerk, vooral met koperblazers werken: trompet, hoorn, bugel, euphonium, tuba. Daarmee willen we weg van de triomfantelijke huldemuziek waarmee een blazersorkest vaak wordt geassocieerd. Met instrumenten als tuba en hoorn kunnen we heel diep gaan, heel intens, bijna als een koraal.’ 
 
Over de vertolkers-muzikanten zegt Steven Prengels: ‘Naast de acteurs willen we graag een ensemble van zo’n zevental muzikanten – zowel amateurs als professionals - op scène. De acteurs zullen mee musiceren, de muzikanten zullen mee acteren. Daarnaast werken we samen met het gerenommeerde fanfareorkest De Leiezonen, dat ook in Aida van NTGent te zien was (regie Frank Van Laecke). Zij zullen een aantal stukken op band inspelen: materiaal dat we verder verwerken in de soundscape. En ten slotte werken we met plaatselijke harmonieën en fanfares op de plekken waar we En avant, marche! zullen opvoeren. Al deze componenten samen vormen het basismateriaal waarmee wij tijdens de repetities zullen experimenteren.’
 
Steven Prengels kent de wereld van de fanfares door en door. Hij speelde als kind mee in een fanfare, en dirigeerde ze later ook. De titel En avant, marche! geeft aan dat muziek een drijvende kracht is in het leven van de mensen op scène. En ook een houvast. ‘Muziek als een metafoor voor iets dat de anekdotiek van een fanfare overstijgt. Iets veel groters, de samenleving misschien, of het leven in zijn totaliteit.’